صبح بخیر

جايزه

goodmorning — Mon, 09 Nov 2009 06:56:23 GMT

جايزه ارزنده به كسي تعلق ميگيرد كه بتواند من را مجاب كند، پاسخ سئوال "نظرت در مورد من چيه؟" اين نيست كه هر چي در مورد ايشان فكر مي كنم، به زبان بياورم.بلكه طرف مقابل فقط منتظر شنيدن اين گونه جملات است:" به به! چه سري چه دمي عجب پايي!"

نوستالژي

goodmorning — Sat, 07 Nov 2009 06:21:54 GMT

فراموش كرده بودم كه بودن در بين كساني كه ريشه به حساب مي آيند، چه حس خوبي است.ريشه هايي كه سبب اتصال به گذشته هستند ... اگر هستي نتيجه استواري همان ريشه هاست ... چه ارزشمند هستند ...

از ياد برده بودم آغوش هاي پر مهري كه پذيراي تو هستند ... بي هيچ دليل و واسطه اي ...

از خاطر برده بودم كه بودن در كنارشان و مرور خاطرات مشترك گذشته، چه لذتبخش است...

طعم مهر در دستان پير و جوان، در دلهاي سوگوار ولي مالامال از عشق ...

عطر خانواده اي سنتي، يادگاري از مادربزرگ، جايي كه احترام به بزرگتر هنوز پابرجاست، از زندگي مدرن در آنجا اثري نمي بيني، نشستن بر روي زمين، تكيه دادن بر پشتي، دور سفره اي نشستن كه از اين پنج دري تا انتها گسترده است، ميوه هاي به نخ كشيده شده در زيرزمين،كوزه هاي سفالي پر از ترشي، لواشك و سركه هاي جورواجور، صندوقچه خانم دايي كه اگر بفهمند يواشكي و با همدستي دايي زاده ها به آن سرك كشيده ايد، حتمن نفرين هميشگي را خواهي شنيد كه:" الهي پير شي!"

نه اينترنت، نه ماه*واره ، نه حتي تلويزيوني كه 24 ساعت روشن باشد ... فقط آدمهايي كه همديگر را مي بينند، با هم حرف مي زنند ... نه از دلنوازان و مسافران خبري هست نه از ويكتوريا... نه سياست نه اخبار... به چشمهاي هم نگاه مي كنند و به هم گوش مي دهند...ارتباطي عاطفي و عميق بينشان جاري است...براي هم وقت دارند و براي تو نيز ...

رفته اي براي شريك بودن در غمشان ولي حل مي شوي در حمايت عاطفي شان ...

...

goodmorning — Sun, 01 Nov 2009 14:16:18 GMT

وقتي بين تو و دلبسته هات فاصله مكاني وجود داره، همه چي يك شكل ديگه است.وقتي مي شنوي "دختر عمو ازدواج كرد""پسر دايي بچه دار شد""نوه عمه دانشگاه قبول شد" لبخندي گوشه ي لبت مي شينه ... ته ته دلت غنج ميزنه ... شادی برای كساني كه فقط براي خودت مفهوم دارند...

وقتي اين فاصله مكاني وجود داره، زماني كه وابسته اي ازت از دنيا ميره، ته دلت غم مي شينه ... نمي توني براي از دست دادنش سوگواري كني ... فقط سكوت ميكني ... براي اطرافيانت مفهوم و معنا نداره ... يك عنوان كه حالا ديگه نيست ...

اينجور موقع ها فقط لعنت مي فرستي به غربت ... به دوري ... اونوقت با تمام وجودت غريبي را حس مي كني...

عشقی از جنس رویا

goodmorning — Sun, 01 Nov 2009 05:24:09 GMT

نزديك به نيم قرن پيش، آقايي براي تحصيل علم، راهي ديار غربت شدند.اين جناب به زمان خودشان بسيار خوش تيپ و جذاب و مورد توجه خانمها بودند.آقا سوار بر هواپيما به سمت ديار فرنگ مي رفتند كه وقت پذيرايي مي رسد.به مسافرين، چاي البته از نوع كيسه اي و كيك مي دهند.دوست مورد نظر ما كه متوجه مي شوند يكي از مهمانداران زيبا توجه شان به ايشان است، با بكارگيري تمام فنون و رموز دلبري، كيسه تي بگ (يا همان چاي كيسه اي خودمان) را پاره كرده و محتوياتش را داخل فنجان ريخته و منتظر دم كشيدن چاي مي شوند! در تمام مدت هم مهماندار با چشماني پر از مهر و لبخندي پرمعنا بر لب، نظاره گر رفتار اين آقا بوده اند.بماند كه اين بزرگوار تمام مدت پرواز را روي ابرها سير كردند كه مورد توجه و عنايت پري رويان قرار گرفته اند و تا مدتها با روياي عشق در يك نگاه روزها راسپري كرده اند. كه بالاخره در ديار غربت متوجه مي شوند كه آن نگاه ها و لبخند از سر عشق نبوده و ناشي از تعجب آن بانو بوده است!

چند بار در زندگي به خاطر نداشتن علم و آگاهي كافي و اينكه فقط تا نوك بيني برايم قابل رويت بوده، حوادث را وارونه تعبير كرده ام؟

قالبها

goodmorning — Wed, 28 Oct 2009 11:33:18 GMT

روزی مردی داخل چاهی افتاد و بسيار دردش آمد .

یك روحانی او را دید و گفت :حتما گناهی انجام داده ا ی.
یک دانشمند عمق چاه ورطوبت خاک آنرا اندازه گرفت.
یک روزنامه نگار در مورد دردهایش با او مصاحبه کرد.
یک یوگيست به او گفت:این چاله و همچنين دردت فقط درذهن تو هستند.در واقعيت وجود ندارند.

یک پزشک برای او دو قرص آسپرین پایين انداخت.
یک مددكار کنار چاه ایستاد و با او گریه کرد.
یک روانشناس او را تحریک کرد تا دلایلی را که پدر و مادرش او را آماده افتادن به داخل چاه کرده بودند پيدا کند.

یک تقویت کننده فکر او را نصيحت کرد که :خواستن توانستن است.
یک فرد خوشبين به او گفت : ممکن بود یکی از پاهات رو بشکنی.
سپس فرد بیسوادی گذشت و دست او را گرفت و او را از چاه بيرون آورد!

پ.ن:يك كپي پيست از يك ايميل!آسانترين روش آپ كردن براي كارمندهاي رسمي بلاگفا هنگامی که در مرخصی استعلاجی هستند!

پراکنده گویی

goodmorning — Sun, 25 Oct 2009 06:37:19 GMT

نمي دانم ديدار از اهل قبور، براي تسكين خاطر خود است يا واقعن سبب شادي روح آنان است ... نمي دانم.به سنگ تيره اي كه دربرگيرنده يكي از عزيزترين هاي من است، نگاه مي كنم.بيست سال گذشته است... هنوز هم باورش مشكل است ... و اين "چرا"در ذهنم ماندگار...

سنگ كناري مال مادري است كه چند سالي از من بزرگتر بوده است.فرزندان دو و چهار ساله اش، دو جوان رعنا شده اند كه همراه پدر و نامادريشان به ديدار مادر آمده اند ... ايرادي نيست ... زنده ها بايد زندگي كنند ... چقدر خوشبختم كه هنوز فرصت دارم فرزندانم را در آغوش بگيرم ... و چه ناشكرم كه به دلايل مختلف روزي چند بار از خدا مي خواهم كه" منو بكشه تا از دست شما دو تا راحت بشم!"

1.ممنونم كه به يادم هستيد.كمي ويروس و باكتري مهمانمان شده اند.مدارس شهر به دليل شيوع آنفولانزا به نوبت تعطيل مي شوند.خدا بخير كند داستان امسالمان را.

2.ياهو مسنجرم را كلن پاك كردم و مشكل كامپيوتر حل شد.چرا؟ نمي دانم.

3.رزا منتظمي نامي آشنا براي خانمهاي ايراني است. ديروز مراسم به خاك سپاريشان بود.يادش گرامي.

من آنم که رستم بود پهلوان!

goodmorning — Sun, 18 Oct 2009 05:33:39 GMT

در جلساتي كه براي آموزش مادران داراي فرزند نوجوان بود، شركت كردم.مسائلي درش عنوان شد كه توجه به آنها مي تواند مفيد باشد.يكي از بحث هايي كه مورد توجه قرار گرفت، خريد موبايل براي فرزندان بود.اينكه چه سني براي اين كار مناسب است و چه چيزهايي در خريد يك گوشي و سيم كارت مورد توجه هر والدي قرار گرفته است.غير از دونفر،سايرين در سن 10-11 سالگي براي فرزندانشان موبايل تهيه كرده بودند.بهترين گوشي اي كه در بازار موجود بوده است.هيچ دليل موجه اي براي اينكه"چرا اين وسيله را خريديد؟"وجود نداشت.در پاسخ به اين سوال كه چه مواردي را قبل از خريد در نظر گرفتيد؟،جوابي كه مشترك بود اين بود كه:"ابتدا فرهنگ استفاده از موبايل را آموزش دادم!"

نكته اي كه بسيار پررنگ به چشم مي آمد اين بود كه در طي اين دو ساعت، بارها و بارها موبايل ها به صدا در آمدند.سوالي كه براي من باقي ماند اينست كه :"چطور مني كه هنوز بلد نيستم (يا به قول اينجايي ها:ياد ندارم)كه در يك كلاس، جمع، سخنراني، دو ساعت گوشي ام را خاموش كنم يا حداقل صداي زنگش را قطع كنم، چگونه باور دارم كه فرهنگ استفاده از موبايل را توانسته ام آموزش دهم؟"اين مورد به موارد بيشماري تعميم دارد.من چگونه مي توانم "درست" را آموزش دهم وقتي خود آموزش نديده ام؟

پ.ن:عدم علاقه من به چيزي دليل به بد بودن آن مورد نيست.من نمي توانم با موسيقي سنتي ارتباط برقرار كنم.فقط همين.

كمك:كماكان در حال پراندن ويندوز هستم.علي رغم تمامي توصيه ها.چكار كنم؟

دوباره بازي

goodmorning — Thu, 15 Oct 2009 09:43:29 GMT

توسط گلپونه به یک بازی دعوت شدم.ده چیزی را که دوست دارم و ندارم را لیست کنم.چشم.ده چیزی که دوست دارم:

۱.وبلاگم و تمام وابستگانش.

۲.کتاب:گاهی جدی گاهی وقت گذرانی.

۳.دستور دادن!

۴.موسیقی غیر سنتی.

۵.سفر.

۶.دوره های دوستانه تا صبح که نه نقابی به چهره است و نه کلاسی و نه ادا اصولی.

۷.ماشین های شاسی بلند.

۸.پول.دروغ چرا؟

۹.چشیدن طعم های جدید.

۱۰.کارهای دستی.مثل قلاب بافی یا کلاژ.

ده موردی که آلرژی دارم و کهیر می زنم:

۱.انتظار.وقت نشناسی.بدقولی.

۲.تلفن.خرید.دوره های زنانه.

۳.کله پاچه.کلم پلو.بستنی.

۴.گرما.رنگ زرشکی.میوه رسیده و شل.

۵.سیاست.بوی عرق.مهمان سرزده.

۶.کفش پاشنه بلند.حیوان خانگی.پرورش گل و گیاه.

۷.از اینکه خودم را مثل لوبیا هفت رنگ درست کنم متنفرم!

۸.بوی آکواریوم.حرف زور.دفتر مدارس دخترانه.

۹.هفته ی آخر مهر....

۱۰.این مورد را نمی توانم بگویم.

ده کامنتر اول به این بازی دعوت هستند.‌‌

كمك:كسي ميدونه چرا ويندوز هفته اي دو بار مي پره؟

بدون شرح!

goodmorning — Mon, 12 Oct 2009 12:10:52 GMT

تو بمان و دگران ... وای به حال دگران!

goodmorning — Wed, 07 Oct 2009 13:02:18 GMT

تراوين نام يك بازي آنلاين است كه در آن دهكده اي مي سازي و با كليك، كليك كردن دهكده ات گسترش پيدا مي كند.در ابتدا فقط يك بازي حوصله سربر است كه هر چند ساعت بايد يك كليك كرده و بروي تا چند ساعت ديگر.بعد از مدتي كه جمعيت دهكده ات زياد مي شود، ساعاتي كه بايد صرف كليك كردن بكني، بيشتر مي شود و گاهي به آنلاين بودن 24 ساعته مي رسد.يعني چند نفر با هم روي يك اكانت به صورت شبانه روزي بازي مي كنند.

در ابتداي تابستان پسرم براي خودش، پدرش و خواهرش(در واقع به نام شهرزاد به كام من!)سه دهكده تاسيس كرد.چشمتان روز بد نبيند.بعد از چند وقتي تبديل به كارگر بي جيره مواجب و تمام وقت اعضا خانواده شدم.بماند كه كارهاي دهكده هايشان را بارها عوضي و به جاي هم انجام داده و بارها و بارها مورد تشويق پر از مهرشان قرار گرفتم.

در ابتدا كه دهكده ها كوچك بود و ما كم زور، مرتب شعار اتحاد و همدلي و دوستي مي دادم و سايرين را مورد مذمت كه چرا حمله مي كنيد؟بايد دنيايي پر از صلح و صفا ساخت و از اين قسم خزعبلات ....

اين ماند و رشد كرديم و بزرگ شديم.كم كم متوجه شديم كه قانون، قانون جنگل است.يا بايد حمله و غارت كني يا مورد حمله واقع شوي و ضعيف.ناگفته پيداست كه هر آدم عاقلي راه اول را انتخاب مي كند.غارت، استفاده از منجنيق و دژكوب، كشتار و از بين بردن دهكده هاي اطراف و .... و لذت ناشي از داشتن قدرت.

اين بازي چيزهاي زيادي به من يادآوري كرد.

اولندش:بازي براي همه جذاب است، حتي اگر بازمانده زمان دايناسورها باشي!

دومندش:قدرت طلبي و بدتر از آن سواستفاده از قدرت در نهاد من هم وجود دارد.هنر نيست كه در هنگام ضعف دم از مردم دوستي و صلح و ... بزني.اگر در مسند قدرت قرار گرفتي و هنوز باني صلح بودي و حقوق مساوي براي ديگران با خودت قائل شدي، آفرين داري.

سومندش:اعتياد به هر چيزي خانمان برانداز است، حتي بازي.به قول سلماز :" وقتي با زندگي ، بازي مي كنيد و با بازي ، زندگي ... آن چه داريد ، مي بازيد ."

چهارمندش:چون نام دهكده ي شهرزاد، برگرفته از اسمش بود، به كساني كه حمله مي كرديم و دمار از روزگارشان در مي آورديم، تا متوجه ميشدن كه بازيكن مونث است، به جاي مقابله به مثل و یا لااقل گفتن بدو بيراه، مي آمدن براي ابراز ارادت و لطف و تقديم آي دي و از اين قسم حرفها.امان ... امان ...

خلاصه اينكه تراوين را با تمام خوبيها و بديهايش ترك كردم.خلاص!

پ.ن:اه اه!از پست هاي طولاني بيزارم.